wtorek, 15 stycznia 2019

Z każdej strony dupa zbita

Mówi się, że nieszczęścia chodzą parami. No to dostałam najlepszy dowód na to, że to prawda.

14 grudnia zdarzyła się ta okropna tragedia z moim domem. Prawie miesiąc trwało załatwianie wszystkiego z ubezpieczalnią, czas świąteczny wcale nie ułatwił sprawy. No ale daliśmy radę,  ustaliliśmy kolejne kroki, w końcu coś zaczęło się dziać. Znaleźliśmy mieszkanie zastępcze, zaczęliśmy się pakować, wyznaczyliśmy sobie przeprowadzkę na najbliższy weekend, na szczęście zabieramy oprócz kotów tylko rzeczy osobiste i najpotrzebniejsze, bo dom jest umeblowany i wyposażony. W poniedziałek po weekendzie przyjeżdża firma, która spakuje wszystko co zostanie w domu i zabierze pudła wraz z meblami do przechowalni na czas remontu. We wtorek wkracza firma remontowa, najpierw rozbiorą wszystkie ściany, sufity i podłogi i zaczną suszyć to co jeszcze jest do wysuszenia. Wtedy też będzie można dokładnie ocenić straty. Wtedy właśnie mamy się wszyscy razem spotkać (my, rzeczoznawca z ubezpieczalni i manager firmy remontowej) i ustalić dokładnie gdzie i co robimy. Jeśli trzeba będzie, bo będziemy chcieli zrobić przy okazji coś co przekroczy zakres odbudowy stanu poprzedniego, to dopłacimy różnicę. Ubezpieczyciel przewiduje na wszystko około dwóch miesięcy. Czyli być może pod koniec marca uda się powrócić do domu.
Czas wielkiej niepewności się więc skończył, głowa zaczęła się już uspokajać i zaczęliśmy się przyzwyczajać do nowej tymczasowej rzeczywistości. A tymczasem...

14 stycznia o godzinie 18.00 miałam umówionego weta, żeby zrobić Miguśce badanie kontrolne i coroczną szczepionkę, zanim wyjedziemy do nowego miejsca. O 17.00 wyszłam z pracy. Ruch był wzmożny, jak zwykle o tej porze, ale nie jakoś szczególnie, normalny miejsko-podmiejski rush hour. Wyjechałam z miasta na A1, pozostało jakieś dziesięć minut do domu. Droga dwupasmowa, samochodów nie za gęsto, ale w dali zauważyłam migające światła. Gdzieś tam z przodu coś się działo, widać było, że samochody zwalniają, zwolniłam więc i ja. Zwalniałam coraz bardziej chcąc zachowac odległość, ale samochód przede mną zwolnił z całej siły, z całej siły wcisnęłam pedał hamulca i ja. Usłyszałam zgrzyt ABS-a (czy jak tam te systemy zwał), samochód wzorcowo wyhamował, zatrzymałam się bardzo blisko zderzaka z przodu i zdążyłam pomyśleć "Ufff..." kiedy walnęło mnie coś z całej siły, a za moment jeszcze raz. Ponieważ samochód z przodu już zaczynał odjeżdżać, impet uderzenia nie był zbyt wielki, kobieta z przodu nawet nie zauważyła, że została stuknięta, a jej pojazd nie miał nawet zadrapania. Miał natomiast hak holowniczy z tyłu, który to hak złamał moją tablicę rejestracyjną na pół. W szoku chyba, jak robot jakiś, spróbowałam usunąć się na najbliższe pobocze, za cholerę jednak nie mogłam ruszyć. Co jest, pomyślałam, kół z tyłu nie mam czy co? Przecież napęd z przodu, dlaczego nie jadę? Spróbowałam jeszcze raz i przesunęłam się o jakieś dwa metry do przodu i w prawo, po czym wyszłam na trzęsących się nogach i ze zdumieniem stwierdziłam, że wokół jest pełno ludzi, a samochód, który we mnie uderzył, jest kompletnie zaczepiony o mój bagażnik i po prostu go ciągnęłam.
Sama nie wiem jak i kiedy pojawili się jacyś ludzie, kobieta z samochodu przede mną dzwoniła po pogotowie jednocześnie mówiąc do faceta za mną, któremu wybuchła poduszka powietrzna i nie mógł się wydostać (bo był wielki i gruby a samochodzik mały, opel chyba corsa), facet z ostatniego samochodu też gdzieś dzwonił, zanim wyciągnęłam telefon żeby zadzwonić do Chłopa, z boku już były dwa samochody jakichś służb blokujące jezdnię i wytworzył się ogromny korek. Dosłownie za pół minuty przyjechały dwa wozy strazy pożarnej i dwie karetki pogotowia, policja i jeszcze jakieś samochody służb drogowych, słowem sodomia i gomoria. Dwa pasy całkowicie zablokowane, na szczęście zdarzył się to w okolicy zjazdu (czy raczej wjazdu) tak że przez kawałek czynny był dodatkowy pas wjazdowy, na który to policja kierowała cały ruch. My mieliśmy za zadanie stać z boku i nie przeszkadzać. Do każdego z nas osobno podchodził jeden z policjantów spisując zeznania i zbierając dane, człowiekiem z opla corsy zajęło się pogotowie, facetem z ostatniego samochodu też, bo chociaż twierdził, że nic się nie stało to trochę go bolała klatka piersiowa po wybuchu poduszki. Ja jako nieposzkodowana musiałam tylko podpisać oświadczenie o tym, że nic mi nie jest. Z karetki przesiadłam się do wozu strażackiego, który został nam użyczony do ogrzania się. Na koniec policjant dał nam wszystkim numer zdarzenia i wizytówkę garażu, do którego zostaną odholowane pojazdy oraz zalecenie skontaktowania się z ubezpieczycielem i spędzenie reszty wieczoru przy szklance dżinu z tonikiem. Do domu odwiozła mnie kobieta z samochodu, w który nie wjechałam.

Tak było wczoraj




W domu na przemian płakałam i się śmiałam.

Dziś rano byłam na placu, gdzie zabrano mój samochód. Zabrałam wszystkie rzeczy, oddałam kluczyk. Powiedziano mi wstępnie, że koszt naprawy przekroczy koszt wartości pojazdu. Nie taki był plan. Zaledwie dwa tygodnie temu samochód był serwisowany, zaledwie dwa dni temu przeszedł coroczny przegląd drogowy. Ech...



Nic to, znowu ubezpieczalnia wszystko pokryje. A ja będę się musiała rozejrzeć za nowym samochodem. Ale nie tak miało być. Nie w tym momencie. Kurwa! (wybaczcie)

piątek, 11 stycznia 2019

Tydzień zleciał

Napisałam właśnie komentarz na zaprzyjaźnionym blogu i uznałam, że w doskonale nada się on na dzisiejszy wpis.

Nie mam głowy do pisania, więc tylko odfajkowuję, że wciąż jestem. Jak stary rok mi w życiu namieszał to teraz nowy wszystko musi poodkręcać. Ale kosztuje mnie to nerwów w cholerę i jeszcze więcej czasu.
No to lecę.
Buziak dla wszystkich :-x



czwartek, 3 stycznia 2019

Podsumowanie roku według Iwony A a potem B

Iwona A rok 2018 rozpoczęła na kacu, a drugiego dnia dokańczała stare pisaki. A potem świat się skończył, więc porąbała choinkę z glutami przymarzniętymi do górnej wargi, bo było minus dwa. Drzwi w samochodzie też zamarzły, a Chłopu to nawet i przednia szyba od środka. Po czym z Chłopem zaplanowała wakacje na maj, a zima wciąż była okrutna i zła. Pod koniec stycznia zdradziła kawałek planu i wybrała datę, na bieżąco odpierając pornograficzne pokusy niektórych czytelniczek. Oraz wyszły na jaw jej powiązania ze światkiem przestępczym. Ha!
W lutym Iwona A zamawia sukienkę, a butów to nawet dwie pary. Oraz para się rękodziełem i projektuje. Nieco później ogląda "50 twarzy Graya" część 3 i ostatnią oraz pożera ślimaki. A potem dzieje się rzecz zła, ale tej Iwona tylko delikatnie wspomni. W zamian pokaże kwiatki i Mikołaja. Po czym staje się ofiarą urody, a na koniec zaprezentuje Zwierzątka.
W marcu przychodzi Bestia ze Wschodu i Iwona nie musi iść do pracy. Za to może sobie pozwolić na spacery przez zaspy i odkopywanie samochodów. Oraz wykopywanie ścieżki do bramy, bo inaczej nie wyszłaby z chałupy. Powoli wracając do normy daje się ponieść, a Chłop wynosi na zewnątrz nakarmionego mysza. Córka robi próbny makijaż a dentysta leczy ząb. Kanałowo. Iwona odkrywa Nigeryjski spam, a w ogrodzie rosną pierwsze kwiatki. Oraz Migusia wychodzi na zdjęciu. Toaleta na dole dostaje nowy look, a Chłop maluje jajka.
W kwietniu nadchodzi Wielkanoc, Iwona piecze sernik i gotuje żurek, a potem prosi o poradę w sprawie ryja. Chłop urządza garaż a Iwona doniczki oraz nadzoruje Sodomie i Gomorie na własnym podwórku. Koty wędrują do aresztu za taplanie się w błocie a na podwórko przychodzi Tiggy 2. Przyjeżdżają teściowie, Chłop sie rozpłaszcza pod kołdrą, Iwona spóźnia się do pracy, a wszystko przez Avengers. Koniec miesiąca Iwona po prostu ordynarnie przetrwywuje przetrwywa :-)))
Maj zaczyna się nową dostawą mocy, w wyniku której Iwona A zmienia się w Iwonę B i zostaje Panią Chłopową. Całuje się z Chłopem takz że inne chłopy odwracają wzrok w zawstydzeniu. A potem następuje cała seria wydarzeń pornograficznych, którymi Iwona się nie chwali ku rozgoryczeniu niepoocieszonych Czytelniczek, za to chwali się leceniem w samolocie i pokojem w hotelu.
Czerwiec Iwona B rozpoczyna chwaleniem się i pokazuje obrazki. Dużo obrazków. Tak dużo, że aż sama się dziwi, ale niektórym Czytelnikom to i tak za mało. W międzyczasie stara się wyjaśnic temat czasu i pokazuje działkę swojej mamy, co przechodzi zupełnie niepostrzeżenie, bo jednak wysepek na oceanie są ciekawi wszyscy a działki jakie są, każdy widzi :-) Po drodze przemyca temat Dziadka, ale jednak tropikalna wysepka rulez! Na koniec miesiąca Iwona zarządza czas dla rodziny i robi księżycowi zdjęcia.
Lipiec zaczyna się pod znakiem księżyca, a Iwona wyciąga gicze do słońca, popijając koktajle. Oraz ogląda mecze na mundialu, wcale się tym nie chwaląc. Chwali się za to białymi kwiatkami czarnego bzu i komentuje zapobieganie pokusom. A także robi zakupy w internecie i się nimi chwali. I różami się chwali bo straszną chwalipiętą jest. Chłop posiada wolny wieczór więc robi Iwonie masaż i dżin z tonikiem. Na koniec miesiąca Iwona zabiera się za komentowanie komentarzy.
W sierpniu Iwona B wpada. Do Kindla. W połowie miesiąca odwiedza teścia i teściową oraz robi sobie wycieczkę po lawendowym ogrodzie. Gdzie kończy trasę wężową, karmi osę i zanabywuje  3 krzaczki lawendy. A potem następuje przerwa, bo Iwonę łupie w boku i idzie do lekarza. A na koniec pisze o miłości.
Wrzesień Iwona B zaczyna dżinem z tonikiem, a następnie planuje program naprawczy. Oraz wybiera się na kolejne wakacje. Wszyscy mówią, że tej to dobrze... Lekarka zaleca dietę, a Iwona natyka się na forum o duchach. Chodzi jak chmura gradowa i buzuje jak wstrząśnięty szampan przed otwarciem. Nadal zajmuje się tematyka nadprzyrodzoną, zastanawiając się czy istnieją duchy. Wyjaśnia także teorię na temat nieszczęśliwych ludzi i zanurza się w jesiennej zadumie, pakując do słoików dżem śliwkowy z czekoladą.
Październik rozpoczyna się dla Iwony pakowaniem walizek. Po przerwie próbuje wyjaśnić fenomen zorzy polarnej i znowu chwali się kwiatkami. Koniec miesiąca przytłacza ją, nie tylko rozmiarem roboty, którą sobie z  Chłopem wyznaczyli.
W listopadzie Iwona udowadnia wszystkim, że w Norwegii pada deszcz a Chłop powraca do czasów dzieciństwa. Po czym dzieli przed czytelnikami wspomnieniami z własnej przeszłości.
W grudniu Iwona tłumaczy się z blogowej nieobecności, a potem następuje tragedia Chałupy i nie ma już w zasadzie o czym pisać. Chciałaby odwołać święta i w zasadzie je odwołuje, a na koniec życzy Czytelnikom szczęśliwego Nowego Roku.

Tak było z 2018 roku na blogu. A jak w życiu? Czy Iwona otrząśnie się z tragedii? Czy ubezpieczalnia rzeczywiście pokryje koszty przywrócenia domu do stanu sprzed zdarzenia? Czy okaże się, na co choruje Migusia? Dokąd w tym roku wybiorą się z Chłopem? Czy ilość wesel wyrówna się z ilością pogrzebów? Czy zima znowu zaskoczy mieszkańców? Co Chłop wymyśli na Walentynki i czy Iwona zostanie babcią? Tego dowiecie się w kolejnych odcinkach.
Zapraszam :-)

poniedziałek, 31 grudnia 2018

Szczęśliwego Nowego Roku!

To były najgłupsze święta w moim życiu. Wigilii nie było, świąteczny dzień spędzony w domu teścia był taki jak on sam, pusty, blady i bez żadnego wyrazu, choć staraliśmy się z Chłopem trzymać fason. W końcu on takie święta miał przez lata całe, dobrze że przy mnie trochę zmienił przyzwyczajenia i zobaczył, że można trochę inaczej. Drugi dzień świąt taki sam jak pierwszy, tylko wieprzowina zamiast indyka na obiad. Nawet pić mi się za bardzo nie chciało, dobrze że się wyrwaliśmy na małą wycieczkę po pobliskiej mieścinie, bo inaczej to byśmy do końca zwariowali. W drodze powrotnej spytałam Chłopa, czy cieszy się, że jedzie do domu, na co on ku mojemu zdziwieniu odparł, że nawet bardzo, będzie mógł chodzić sobie nago kiedy będzie chciał i ojciec nie będzie się co rano darł: Czy ktoś w końcu wstaje??
A po świętach pojechaliśmy do znajomych na dwa dni, gdzie świetnie się bawiliśmy, jedliśmy i piliśmy, a w dodatku wygrałam Oscara! Oskar został ufundowany przez Lindę dwa lata temu, kiedy bawiliśmy się razem na Sylwestra i Nowy Rok. Zostaje przyznany corocznie za największą ilość punktów zdobytych w licznych konkursach i grach. Na przykład robienie z balonów kapelusza w kształcie łabędzia. Albo rysowanie scenki zimowej z udziałem Mikołaja na saniach - z zamkniętymi oczami. Albo rysowanie Mikołaja na papierowym talerzu umieszczonym na własnej głowie. Albo wygranie w karty, coś w rodzaju pokera na wesoło. Albo quiz z rodzaju Co masz w telefonie. No i ja właśnie zdobyłam pierwsze miejsce i Oscar jest mój na caluśki rok. 
A w domu, cóż. Zalany dom straszy. Miguśka zaczyna łysieć na brzuszku, albo ze stresu albo z choroby. Czekamy na nowy rok i na wysiedlenie, bo jak się okazuje przywrócenie chałupy do stanu sprzed powodzi to będzie jakieś ponad dwa miesiące. No i postanowiliśmy iść na całoś i zmienić przy okazji całą kuchnię, bo jak już rozpruwają nam te ściany to mogą je chyba poskładać tak jak chcemy, czyli troszkę inaczej. Okaże się jak będziemy rozmawiać z rzeczoznawcą z firmy ubezpieczeniowej. Być może uda się przekuć porażkę w sukces, czyli zmienić kuchnię na nową przy minimalnym nakładzie. Wszystko będzie zależeć od rzeczywistych zniszczeń, a te się okażą dopiero jak wszystko wyniosą i wymontują. No i tak to. 

Chciałabym na koniec życzyć Wam na ten Nowy Rok wszystkiego co najlepsze. Niech znajdzie się to co się zgubiło, niech się naprawi to co się zepsuło, bez oglądania się za siebie niech wszystkie problemy zostaną z tyłu a nowe niech się rozwiązują szybko i bez strat. I niech fajerwerki płoną tylko w sercach!  

Szczęśliwego Nowego Roku Kochani!


poniedziałek, 17 grudnia 2018

Najgorszy weekend tego roku

Pewnie Wam to wszystko kiedyś opiszę, na razie nie mam siły. Tragedia mi się stała w zeszły piątek, kto czyta fejzbuka to pewnie wie. Chałupa moja została zalana od samiuśkiej góry do samiuśkiego dołu, a mam parter i dwa piętra. I przez co? Przez durną, kurde, rurę, która się odkręciła, odczepiła, rozpieprzyła przy uszczelce czy chuk wi co, nie mam głowy do szczegółów, w każym razie lało się strumieniem jak weszłam do domu wieczorem. Nie wiemy jak długo się lało, nie wiemy jak głębokie są uszkodzenia wewnętrzne, bo to co na wierzchu to widać. Ocalało pół naszej sypialni i "pokój gier" po przeciwnej stronie domu, który stał się przechowalnią wszystkiego i więzieniem kotów. Mam metrową dziurę w suficie, który odpadł pod naporem wody, zalane wszystkie podłogi (poza połową sypialni i pokojem gier), zalane wszytkie ściany i wszystkie sufity we wszystkich pozostałych dziesięciu pomieszczeniach plus dwa sufity na klatce schodowe i oczywiście schody. Światło tylko na najwyższym piętrze, bo wszystkie źródła światła również zostały zalane i woda spływała sobie strumyczkiem po lampach i żyrandolach. Nie działa alarm przeciwpożarwy i alarm antywłamaniowy, bo są na tej samej linii. Nie działa okap kuchenny, a kuchenkę i piekarnik na razie boję się włączyć, bo jak próbowaliśmy raz to wywaliło cały prąd. Z kociego pokoju, ostało się tylko kocie drzewo, które się udało wysuszyć. Łóżko z materacem i całym osprzętem poszło na przysłowiowy śmietnik, znaczy jeszcze stoją w ogrodzie jako ewidencja. Udało się nam zerwać wszystkie wykładziny i podkład po nimi, wszystko bardzo drogie i najwyższej jakości, i przez to nasiąknięte wodą jak gruba gąbka. Pracowaliśmy przez cały weekend właściwie bez przerwy. Jestem wykończona. Nie wiem ile będzie trwało suszenie, nie wiem kiedy zaczną się roboty naprawcze, nie wiem nic, bo rzeczoznawca jeszcze się nie pojawił. Ma na to dwa dni robocze, czyli musi do jutra. No ale się nie spieszy, co mu tam.
Nie wiem co będzie na święta, chyba pojedziemy do Yorkshire bo w ruinie siedzieć samemu to też mi się nie chce. Koty sobie mogą zostać, one lubią jak jest syf i pełno gratów na podłodze. Najgorsze że nic nie wiemy i nie będziemy wiedzieć dopóki rzeczony gostek nie przyjdzie i nie oszacuje strat. Uznaliśmy wspólnie i jednogłośnie z Chłopem, że nie chcemy żadnych pieniędzy, chcemy żeby ubezpieczyciel sam się wszystkim zajął, my nie mamy na to siły. Tu potrzeba elektryków, malarzy, podłogarzy, wykładziniarzy, budowlańców i nie wiadomo jeszcze kogo. Jak potrzeba będzie to się wyprowadzimy, taki koszt też pokryją.
Fajnie mi się pisze, ale co przeżyłam i wciąż przeżywam to tylko wie ten kto miał podobnie.
No ale co. Zrobiliśmy wszystko co mogliśmy zrobić, jeszcze jeden dywam nam pozostał do ściągnięcia dziś wieczorem. Mimo wszystko, mieliśmy straszne szczęście, bo:

  • nie stało się to kiedy byliśmy na wakacjach
  • koty nie uciekły na zawsze z domu z przerażenia
  • mamy prąd w większości gniazdek, w lodówce, mikrofalówce, pralce i zmywarce
  • mamy działający prysznic i wszystkie ubikacje
  • nie ma strat w szafach
  • mamy działający telewizor
  • barek z alkoholem pozostał w stanie niezmienionym
A tak poza tym to strasznie jest do dupy.
Wybaczcie. Kurwa mać. 

środa, 12 grudnia 2018

Co tam słychać w świecie

Zgroza mnie ogarnęła gdy zobaczyłam datę ostatniego posta. Jeszcze mi się nie zdarzyło zostawić Was na tak długo i wcale nie obiecuję, że się poprawię. Nie miałam czasu. A właściwie mi się nie chciało. Bo tyle sie ostatnio działo w moim życiu i życiu moich bliskich, że nie miałam głowy do blogowych notek, bo myśli były zajęte czymś innym.

Na przykład - przeprowadzką. Na szczęście nie osobistą, bo chyba bym nie zniosła. Przeprowadzałam się w pracy i to nie tylko ja, ale cała firma, a ja byłam odpowiedzialna za moją część przeprowadzki. Planowanie, ustalanie, architekci, kontraktorzy, budowlańcy, przeprowadzacze, bardzo dużo bylo na mojej głowie. Wychodziłam z domu o wpół do dziewiątej i wracałam o dziewiątej wieczorem. I weekendy też. Na szczęście okres najbardziej gorący mam już za sobą i powoli zadomawiam się w nowym, osobistym biurze, bez żadnych Stefek w inwentarzu. Wielu mi zazdrości, bo tylko kilka osób z całej firmy ma własne biura, cała reszta musiała się pomieścić w tak zwanym open plan. Marudzili, marudzili ale w końcu się przyzwyczajają. Stefka czasami wpada do mnie na ploty i jest fajnie. Cały czas handryczę się z kontraktorami, bo lista niedoróbek jest ogromna. Architekci odpowiedzialni za robotę wyliczyli każda plamkę, każde niedociągnięcie pędzla i to wszystko musi być skorygowane i dokończone. Kiedy? oto jest pytanie, na które ciągle nie dostaję odpowiedzi. Dostawca mebli jak zwykle, się nie spisał. Ale to temat rzeka. Nie wiem, czemu uniwersytet ciągle zatrudnia tego samego producenta. Może ktoś tam w zarządzie ma znajomości. W każym razie, gdy parę tygodni temu robiłam niezbędne zakupy do biura w IKEI (sztućce, talerze, dekoracje), w ulubionym sklepiej dekoracji wnętrz w tym samym centrum handlowym natknęłam się swoje krówki, na szczęście były w komplecie więc kupiłam wszystkie dwie :-) Drogie jak cholera, bo to kostna porcelana i w dodatku z autorskim dizajnem, ale nie mogłam się powstrzymać.
Zdjęcia się powiększają po kliknięciu, jakby ktoś nie wiedział :-)


1 grudnia dostałam od Chłopa Mikołaja taki oto kalendarz adwentowy, każda szufladka wypełniona inną czekoladką, z gatunku moich ulubionych:


Na początku grudnia musiałam oddać samochód do serwisu. W moim normalnym autoryzowanym serwisie poprosiłam o samochód zastępczy, powiedzieli że owszem, ale będę musiała zapłacić 12 funtów, niby za ubezpieczenie. Powiedziałam, że jak tak to ja sobie gdzie indziej poszukam. I znalazłam inny autoryzowany serwis, dużo dalej bo zupełnie na drugim końcu miasta, ale dali mi samochód zastępczy za darmo i w ogóle obsługa była doskonała. Dostałam więc do wypróbowania zupełnie nowiutki (600 mil na liczniku) samochód w najwyższej wersji wyposażenia i  to w dodatku model, którym jestem zainteresowana w celu wymiany mojego samochodu. Miał tyle guziczków i różnych przycisków, że oczy mi wylazły z orbit i myślałam ,że tego się nie da opanować. Oczywiście w jeden dzień tego nie opanowałam, ale już siebie widzę za kierownicą :-)


Córce zebrało się na wspomnienia i zrobiła sobie wielki kolaż ze swoimi własnymi zdjęciami. Jak zobaczył to syn to mało nie wpadł w szał, dopóki mu nie powiedziałam, że te zdjęcia to są zdjęcia zdjęć i oryginały są bezpiecznie przechowywane w mojej sypialni. Dla Was wybrałam dwa z kolekcji. Pod spodem pierwsze zdjęcie mojej córki, zaraz po urodzeniu. A pod spodem wszystkie moje dzieci i Jacek :-)



Ostatni weekend spędziłam na nicnierobieniu, więc powstała z tego taka choinka:


Postanowiliśmy już wcześniej z Chłopem, że na święta wyjeżdżamy do jego ojca i nie będziemy kupować choinki. Ale mieliśmy starą choinkę Chłopa ze światełkami więc ją postanowiłam rozłożyć jako część świątecznej dekoracji chałupy. Oczywiśącie nie mogłam nie powiesić na niej historycznych dwudziestoletnich bombek z Polski :-) 

A na koniec - w poniedziałek był przymrozek. We wtorek zrobiło się cieplej. Wychodząc rano do pracy popatrzyłam sobie na róże. Żółta zakwitła na nowo. Nie spodziewałam się, że odżyje tak szybko po przesadzeniu. Chyba jej dobrze w nowiutkiej ziemi :-)


Do następnego razu!

czwartek, 15 listopada 2018

Ach, cóż to był za ślub.

Kiedy dowiedziałam się, że jestem w ciąży (dokładnie 25 lat temu, a nie teraz - uprzedzam!), nie zawalił mi się świat. Po prostu nastała w mojej głowie pustka. W sumie to nie miałam czasu,  żeby się nad sobą rozczulać. Toczył się już trzeci rok studiów, zbliżały sie święta, a tu taka niespodzianka. Nie było nawet mowy o tym, żeby nie było ślubu, choć przyszły tatuś przyznał mi się w chwili słabości, że gdyby nie to dziecko to on by się jeszcze długo nie ożenił. Nie że ze mną tylko tak w ogóle. W sumie to ja chyba też nie. Tatusiowie się nie wtrącali za bardzo, ale mamusie od razu przejęły stery. Szybkie zaręczyny, szybki ślub "żeby nie było widać". Szybkie wesele, w całości zorganizowane przez rodziców. Moja wymarzona sukienka do dziś pewnie wisiałaby w sklepie, gdyby go nie zamknęli. Musiałam założyć to co było mi podarowane - używaną obcisłą suknię bez ramion, taką co by zakrywała ewentualny brzuch, chociaż to było dopiero trzy i pół miesiąca, z kapeluszem zamiast welona. Mamusia mi kupiła. Och, jak ja jej nie lubiłam, tej sukienki, a tego  kapelusza jeszcze bardziej. Kapelusz dla mnie, która nie znosi nakryć głowy. Ale byłam posłuszną córką, bez grosza przy duszy, bo jedyne źródło utrzymania to było moje stypendium na uczelni i pieniądze od rodziców na pokrycie akademika, to co miałam się buuntować. Rodzice płacili, rodzice rządzili. Nie mogłam zaprosić koleżanek na wesele, które było zarezerwowane wyłącznie dla licznej rodziny. Najlepsza przyjaciółka pomagała w kuchni. Żal. 
Najpierw ślub cywilny w urzędzie, potem ślub w kościele. Obowiązkowo. Szlag mnie mało nie trafił, kiedy pan młody się spóźnił żeby mnie odebrać w domu. No bo tak niby się robiło, pan młody przyjeżdżał po przyszłą żonę, tam następowało błogosławieństwo rodziców i dopiero wtedy do samochodu i do kościoła. W kościele wszystkie ciotki pilnowały, żeby wszystko szło zgodnie z tradycją, czyli tą samą nogą do ołtarza, panna młoda obchodzi pana młodego nie odwrotnie, czy słońce przez witrażę prześwituje i takie tam zabobony, które miały zwiastować wspaniałe małżeństwo.
A potem na wesele. Mało co z niego pamiętam, byłam zmęczona, w ciąży, prawie nie jadłam, bo mi było niedobrze, a oni wszyscy wymagali ode mnie uśmiechniętej gęby i żeby wszystkim dogodzić. Znaczy z każdym obowiązkowo zatańczyć i to nie jeden raz. A jak mówiłam, że zmęczona jestem to zaraz durny komentarz: taka młoda i zmęczona... bla bla bla. Nikogo nie obchodziło, że nie daję rady, trza było balować do rana. A na koniec położyli nas do łóżka w mieszkaniu sąsiadów, bo u rodziców wszystkie pokoje zajęte. O wynajęciu pokoju jakoś nikt nie słyszał. A następnego jeszcze durniejsze komentarze, jak tam noc poślubna. K**wa, a jak miało być? Jak się walnęłam w łoże to wstałam dopiero jak się obudziłam.
Wesele wszystkim się podobało, a wódki było tyle że ojcowie przez dziesięć lat dopijali. Nigdy nie widziałam nagrania z mojego wesela, nie chciałam widzieć siebie w tej sukni, w tych włosach, w tym kapeluszu. Ja w marzeniach byłam uśmiechniętą rusałką z rozwianym włosem, rześką cerą, w powiewnej lekkiej sukni z krótkim zgrabnym rękawkiem, z białym kwieciem w dłoni. A na zdjęciach gapiła się na mnie obca stara wymalowana gęba, z włosami upiętymi żeby nie wystawały spod kapelusza, nalakierowane tak, że cały tydzień nie musiałam się czesać. Mama moja za to oglądała film z wesela co najmniej raz na tydzień, każdy gość musiał zostać uraczony wspólnym siedzeniem i gapieniem sie na ekran przez kolejne dziesięć lat. Do dziś wspomina jakie to wspaniałe wesele było. Aż jej w końcu powiedziałam, że nie dla mnie. Zdziwiła się.
A po weselu wszyscy pojechali do swoich domów i każdy każdemu obrobił przysłowiową dupę. A sukienkę mama opchnęła komuś za dwa miliony. Ja za kilka miesięcy miałam, zostać mamą. Ale do tego jeszcze dłuuuuuga droga. I jakże wyboista.

czwartek, 8 listopada 2018

Jak w Norwegii padał deszcz.

I tak minął październik, zaczął się listopad, a ja nie mam ani chęci ani weny na pisanie, bo czas jakoś by się znalazł choć z nim bardzo krucho jest. W pracy mam bardzo napięty grafik, w domu wszystko postawione na głowie, po nocach spać nie mogę, a życie toczy się jak się toczyło bo to nieustanna droga do niewiadomego.
Z życiem to w ogóle tak jest, że ono jest jakieś porypane. Człowiek dąży do spokoju za wszelką cenę, a jak mu się już uda osiągnąć jakąś jego namiastkę, i co lepsze, nawet zacząć się do tego stanu przyzwyczajać, to zawsze jakiś grom z jasnego nieba na łeb spadnie i trzeba wszystko przeorganizowywać od nowa i od nowa uczyć się z tym żyć.
Więc, żeby przełamać brak chęci, dzisiaj będzie pierwszy post o moich wakacjach w Norwegii. Oczywiście mam mnóstwo zdjęć, część z aparatu, część z komórki, ale jeszcze nie zebrałam tego do kupy, a nie chcę pokazywać zdjęć tylko z komórki z powodu jakości. Ale dzisiaj będą właśnie te zrobione Ajfonem. A dlaczego? A dlatego, że trzy dni w czasie podróży padało i w ciągu tych trzech dni po prostu nie zabierałam ze sobą aparatu, po pierwsze żeby nie zamoczyć, a po drugie że zdjęcia też byle jakie by były. Uwaga. Będzie sporo zdjęć :-)

*****
Po kilku dniach pięknej pogody i wspaniałych wrażeń, nastąpiło nieuniknione i zaczął padać deszcz. W Molde nie mieliśmy zaplanowanej żadnej wycieczki i całe nasze szczęście. Do południa spędziliśmy czas w łóżku i w restauracji. Ale po lunczu poczułam, że coraz bardziej gnuśniejemy i zaraz będzie nic tylko się zabić. Nakazałam więc wyjście na zewnątrz. Ubraliśmy się odpowiednio do pogody i poszliśmy.


Jak widać na załączonych obrazkach, wszędzie mokro. Nie wiem zupełnie, po co cumowaliśmy w tym porcie, chyba żeby ludzi zabrać na różne wycieczki krajobrazowe. W taką pogodę, wcale nie zazdrościłam tym ludziom wydanych pieniędzy.






Chodziliśmy sobie tak ulicami, w górę i w dół, bo w tej Norwegii to chyba nigdzie nie jest płasko. 


Zamknięty kościół. No ale był wtorek.  


A tu ciekawostka. Jesteśmy na dachu ratusza. Po prostu tak jest wybudowany, że na górze jest normalie chodnik do spacerowania, a obok ulica. Miasteczko, jak wiele w Norwegii, jest wielopoziomowe. 


O, tu widać mnie z mokrą grzywką.  I morką kurtką.


Miasteczko niewielkie, wszędzie blisko. Pospacerowaliśmy półtorej godziny i zaczęliśmy wracać. 


Ale że mieliśmy jeszcze godzinę do wypłynięcia, to jeszcze się powłóczyliśmy. Musieliśmy bowiem zobaczyć ponoć "słynny" hotel Scandia, zbudowany podobno na podobieństwo tego w Dubaju.



Po drodze minęliśmy ośrodek sportowy. Dość spory, jak na taką małą (26 tysięcy) mieścinę. 


Oraz hotel Fjordstuer, zaraz przy brzegu, z przepięknym widokiem na morze. Może nie tego dnia. 


Dosłownie przy hotelu maleńki porcik rybacki.


Wróciliśmy całkowicie przemoczeni, ale nie było nam wcale zimno. Znaczy kurtki nam nie przemokły bo wododporne, ale ja i tak miałam rękaw pod spodem przesiąknięty. Pewnie mi nakapało przy robieniu zdjęć.

13 października zatrzymaliśmy się w Harstad. I znowu, tak jak w Molde, nie mieliśmy żadnego planu. Dowieźli nas do miasteczka autobusem z portu, żadne cudo to nie było, potem uznaliśmy że to był najgorszy przystanek. Nie było tam zupełnie nic. Miasteczko 25 tysięcy, parę kawiarni, centrum handlowe z trzema sklepami na krzyż, tylko jeden sklep z AGD był bardzo fajny i były w nim inowatorskie urządzenia kuchenne. Jak na przykład ręczna kostkarka do lodu, czy specjalny zgniatacz do czosnku z szufladką. No ale.  Pochodziliśmy trochę, jak już byliśmy. Chłop chciał zobaczyć jakieś Działo Hitlera (Adolf Gun) ale było zamknięte, bo tylko od marca do września.


Do tego sklepu musiałam wejść, gdy zobaczyłam przez szybę ten rower, z ubrankiem zrobionym na drutach! Sklep był z wełną, drutami i projektami swetrów, taki jakich pełno w Norwegii. Oni chyba tam zimą nie mają co robić to swetry na drutach dziergają. A potem sprzedają za bajońskie sumy. 


W małym miejskim parku kilka pomników bohaterów II Wojny Światowej. 



A także taka fajna szyba, przez którą Chłopa widziałam normalnie, ale w aparacie wyszło takie coś:


"Świątynia dumania"


I w tym samym parku, pomnik chyba dzieciom.


Musiałam zrobić go z tej strony, gdy zobaczyłm, co jest z tyłu.


Chłop powrócił na chwilę do czasów dzieciństwa...


... a potem to już tylko chodziliśmy. Bardzo podobały mi się norweskie domy. Te poniżej zrobiłam gdy przechodziliśmy przez bardzo bogatą (to od razu widać) okolicę. Niby wyglądają na stare, ale są odpicowane na błysk, nowiuśkie dachówki, dość duże ogrody i widok ze wzgórza na morze oczywiście. 




No a dla kontrastu, taki gargamel z lat sześćdziesiątych. Jakiś budynek rządowy czy coś. 


A po drodze, już na głównej ulicy, takie na przykład dekoracje przydomowe. 


Co mi się rzuciło w oczy w Norwegii, to ilość różnych galerii autorskich. W tych małych sklepikach można nabyć obrazy malowane przez lokalnych artystów, ale także i reprodukcje innych malarzy oraz można oprawić w ramkę swoje obrazki czy zdjęcia.  Te dwa na wystawie podobały mi się najbardziej:



I jeszcze widok na port. 


I tyle by było Harstadu. Następnego dnia zacumowaliśmy w Leknes na wyspie Lofoten. Tam też nie wykupiliśmy żadnej wycieczki, ale sprawdzając wcześniej mapę zaplanowałam trekking to mieliśmy trekking. Leknes nie ma portu, więc żeby dostać się do przystani, musieliśmy być dowożeni specjalną łodzią, tzw. tender. Zabraliśmy sobie zapas jedzenia i picia, ubraliśmy się jeszcze lepiej niż w Molde i pojechaliśmy. 
Naprawdę, pomimo deszczu dało się docenić urok tego miejsca. Zupełnie inne od oglądanych wcześniej fiordów, ale równie przepiękne. Zielone przestrzenie poprzetykane lustrem wody, w słoneczny dzień musi tam być przecudnie. A my niestety, mieliśmy co mieliśmy i postanowiliśmy to docenić. 


Wybraliśmy się w taką niewielką trasę. 


Misteczko naprawdę małe, nie wiem czy można to nazwać miasteczkiem bo tylko 3 tysiące mieszkańców. Po drodze mijaliśmy pojedyncze budynki.



A na końcu było centrum sportowe, a za nim nasza trasa. 



Trasa prowadzi przez teren miejscowego klubu narciarskiego, ta asfaltowa ścieżka to nie droga. To jest trasa narciarska. 



Padało i padało, raz mocniej, raz słabiej. 



Na tej ścieżce pod spodem spotkaliśmy młodego człowieka z pieskiem na smyczy. Pieski w Norwegii muszą być bowiem wyprowadzane na smyczy nawet w dziczy. No i nie mogą robić kupy, co widać na załączonym wyżej obrazku :-) To co że padało, komu to przeszkadza. Na pewno nie pieskowi. Z tą różnicą, że pieskiem był maleńki czarno-biały długowłosy chihuahua. Dreptał tymi maleńkimi łapkami żwawo, ani na krok nie ustępował swemu panu. Powiedziałam do Chłopa: " Popatrz jaki to kraj, u nas takie pieski to paniusie w torebkach noszą..." 


Po drodze zatrzymaliśmy się na lunch pod drewnianą wiatą, przynajmniej dupy nam nie zmokły. A potem poszliśy na wzgórze Himmelsteinborga. 






Po drodze ze wzgórza mijaliśmy całe norweskie rodziny z małymi dziećmi i dziadkami, im deszcz i zimno wcale niestraszne. Była niedziela, więc pewnie obowiązkowo poobiedni spacer.
Poniżej ciekawostka. Garaż. Zauważyłam, że garaże raczej są budowane osobno jako odrębne chatki, ta tutaj jest pokryta... tak, nie mylicie się. Trawą. Podobno taki roślinny dach jest bardzo trwały i energooszczędny ale też i bardzo drogi, a część ubezpieczycieli nie chce wcale ubezpieczać budynków z drewna pokrytych trawą, z powodu częstych pożarów, które są plagą w Norwegii. Chyba nawet jest zakaz budowania z drewna w aglomeracjach miejskich. No ale w pipidówach i na obrzeżach można. Dach z trawy świadczy chyba o zamożności właściciela :-)



A potem się całkowicie rozpadało, zrobiło się zimno  i do kitu, na szczęście zdążyliśmy na ostatni tender. 


A potem... Byliśmy jedynymi pasażerami w łodzi, z nami tylko kierowca (tak, siedział sobie przy kierownicy i kierował) i kilku malezyjskich członków załogi. Nie wiem jak to się stało, ale nie udało mu się przybić do statku za pierwszym razem, a wzmagał się wiatr i fale zaczęły się robić coraz większe. Kołysało coraz bardziej, łódka coraz bardziej przechybała się na wszystkie strony,  oddalaliśmy się od statku zamiast przybliżać, a ja z sercem w gardle starałam się myśleć racjonalnie, że przecież to są profesjonaliści, wiedzą co robią, a łódka jest przecież ratunkowa więc niezatapialna.  Jakoś po pół godzinie udało się z trudem. 
Tego wieczoru odpłynęliśmy z bardzo dużym opóźnieniem, około trzy godziny kręciliśmy się w kółko. Kapitan przyznał później, że miał sraczkę w portkach, a wyjście z Leknes było najgorszym przeżyciem w jego kapitańskiej karierze. Było to w czasie, kiedy nad Wielką Brytanią szalał sztorm Callum.

A potem popłynęliśmy na północ, ale to opowieść na następny raz :-)